Aşık Veysel’in Atatürk için yazdığı türküyü 19 Mayıs’ın 91. yılı anısına  sizlerle paylaşmak istedim. 🙂 🙁

Bazen bir an, insanın hayatını nasıl değiştirebiliyor.

Aşık Veysel, Cumhuriyet’in 10. yılında Atatürk için bir destan yazmış.

Bunu, yaşadığı nahiyede çalmış söylemiş.

Nahiye Müdürü “Sen bunu Gazi’ye gönder” diye akıl vermiş.

Veysel de “Ben kendim götürürüm” deyip yola düşmüş.

Ankara o dönem İran Şahı’nı ağırlamaya hazırlanıyormuş.

Şehre hırpani kılıklıların girmesine izin yokmuş.

Veysel ise yoksul; sırtında kara koyun yününden bir ceketle pantolon, ayağında çarık var.

Sazına tel almaya gittiği Karaoğlan Çarşısı girişinde çevirmiş polis…

“Giremezsin” demiş.

Ne bilelim, köylülük bir… cahillik iki… körlük üç… Çaresiz döndük” diye anlatıyor o günü Veysel

Oradaki Hakimiyet-i Milliye matbaasına girmişler.

“Destanımız var; Gazi’ye okumaya geldik” demişler.

“Hele oku, dinleyelim” demiş gazetedekiler.

Almış sazını kucağına, başlamış okumaya:

“Türkiye’nin ihyası Hazreti Gazi,/ Kurtardı vatanı düşmanımızdan,/ Canını bu yolda eyledi feda,/ Biz dahi geçelim öz canımızdan…”

Tarih: 1 Nisan 1934…

Şu satırlar 2 Nisan 1934 tarihli Hakimiyet-i Milliye’den:

“Dün gazetemize Anadolu’nun saz şairlerinden biri geldi. Sivrialan köyünden olan bu yanık yüzlü adamın iki gözü de görmüyordu Bu saz şairinin yeni yazdığı koşmalar, inkılabın halkın en görgüsüz tabakalarına kadar nasıl

işlemiş, anlaşılmış ve sevilmiş olduğuna en büyük delildir.”

Görgüsüz tabakadan Veysel”, 45 gün nafile beklemiş Ankara’da… sonra dönmüş yurduna…

Nice sonra İstanbul Radyosu’ndan bir davet almış.

Tokatlıyan Han’a gidip stüdyoya girmiş.

“İyi oku, bütün Türkiye duyacak seni” demişler. Yanlış anlamış; sesini Türkiye’ye duyurabilmek için avazı çıktığı kadar bağırarak okumuş türküsünü…

Çok beğenmiş dinleyiciler… Hatta bir tanesi yayın sonrası stüdyoya gelip Aşık’ı evine davet etmiş.

Veysel kırmamış hayranını… onun evine gitmiş, sabaha dek çalıp söylemiş.

O gece, hayatının fırsatını kaçırdığını sonradan öğrenmiş.

Meğer Gazi sofradayken radyoda onun yanık sesini duyunca “Bu Aşık’ı bulun getirin” diye talimat vermiş.

Dolmabahçe’dekiler radyoevini arayıp Veysel’i sormuşlar.

Her yer aranmış, Aşık bulunamamış.

Sabah haberi alınca hemen Saray’a koşmuş Veysel;

“Gazi’nin dün çağırttığı Aşık benim. İzin verin huzura gireyim” demiş.

Olmaz” demişler; “O bir zevk zamanı idi. Şimdi çalışma zamanı… Sen adresini bırak, yeniden hatırlar da sorarsa biz seni buluruz.”

Boynunu büküp Sivrialan’a dönmüş Veysel

Beklediği haber hiç gelmemiş.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir